Na een lange voorbereiding van een aantal maanden, waarin veel gepland, veel gebeld en veel gemaild werd, was het 14-11-2009 eindelijk zover. Vroeg in de ochtend werden de laatste boodschappen gehaald door Hans Doornheim en Monique Verbeek en door de vele vrijwilligers de laatste puntjes op de i gezet. Zelf ging ik de kratten van het brood nog terugbrengen naar de bakker om vervolgens op de fiets weer terug te keren naar ons gebouw. Het was net half een geweest.
Hoewel de zaal al open zou gaan om 12.30 uur en de aanvang gepland stond om 13.00 uur werd ik verrast door de reeds volle lokalen vol met oude, maar erg bekende gezichten. Na een rondje handen schudden even gecheckt of de keuken al op volle toeren draaide. De ouwe Dick Bothof was al aan het werk gezet en onder strakke leiding van mijn eega verlieten de eerste belegde broodjes gezond de keuken. Hans regelde de koffie. Han Smit, de wedstrijdleider, was al druk in de weer om de deelnemers in te schrijven en te voorzien van consumptiebonnen en een lot voor de loterij. Sommige deelnemers wilde het lot zelfs inwisselen voor drank, maar dat bleek op een vergissing te berusten, zo zeiden zij.
Tegen 13.45 uur waren de meeste leden en oud-leden wel aanwezig. Ik had een speech voorbereid van zo’n 5 kantjes, wel in extra grote letters, want ik was bang dat ik mijn leesbril zou vergeten. Al vrij snel zag ik in dat de aanwezigen daar niet op wilde wachten. Er moest gepraat (maar dan met elkaar) en geschaakt worden. De speech werd ingekort, wel wilde ik in ieder geval Johan Quist nog een cadeautje overhandigen voor het maken en vooral bijhouden (was meer werk dan voorzien) van de blog. Ook had ik voor onze nestor, Peter van Steenis, een klein presentje. Peter is namelijk al sinds 1947 lid van ons illustere genootschap en heeft er zo’n beetje eigenhandig voor gezorgd dat SGO ooit in de KNSB competitie is gaan spelen.
Van een aantal oud-leden had ik gehoord dat hij de in Amsterdam studerende spelers van het 1e ging ophalen en later ook weer netjes thuis afleverde. Zo kwam het paradepaard van SGO terecht in de 1e klasse en vaak scheelde het niet veel of men had de hoofdklasse (meesterklasse) bereikt. Ook leuk om te vermelden is dat een aantal van de deelnemers wel een lange reis voor deze reünie hadden gemaakt. Willem Hajenius vanuit België, Silvia de Beer uit Frankrijk en Karel Looijmans zelfs vanuit Japan. Dit was ook wel makkelijk dat deze deelnemers, zover nog nodig, voorgesteld werden, want bij mijn vraag aan iemand of ze lekker had geschaakt zei ze. Nee, ik heb verloren van die Japanner.
Voor het toernooi hadden zich inmiddels 43 man gemeld en, na een korte uitleg van Han, kon de aftrap worden gegeven. Naast de 43 schakers waren er ook nog veel bezoekers, die weliswaar niet de hele dag de tijd hadden, maar de reünie niet wilde missen. (totaal 60 man) Tussen het schaken door werden er nog minisnacks geserveerd.
Door het bijkletsen tussen de rondes liep het toernooi wel veruit op het geplande schema, maar niemand vond dat erg. Bij het rondlopen viel mij op dat de partijen op een redelijk hoog niveau waren. Een aantal van de deelnemers had al in geen jaren een schaakbord aangeraakt of waren op z’n minst een beetje roestig. Het toernooi werd spannend en uiteindelijk gewonnen door Johan Quist. Na de prijsuitreiking en de loterij (gedaan door voorzitter Roelf Martin Duin) kwamen inmiddels de eerste en mooi opgemaakte schalen met verschillende salades uit de keuken rollen. Van schaken en praten blijk je, behalve dorst, ook wel honger te krijgen en gretig werd er aangevallen. Pas laat verlieten de laatste aanwezigen het gebouw.
Iedereen bedankt voor hun komst en de vele positieve reacties die wij hebben mogen ontvangen. Ook hebben wij veel reacties gehad van de oud-leden die helaas niet konden komen. Graag wil ik alle vrijwilligers bedanken voor hun inzet.
Vooral Hans Doornheim die al veel voorwerk had verricht en op de dag zelf ook bergen met werk heeft verzet. Tevens een compliment aan Han Smit voor het uitstekend leiden van het toernooi en de ontvangst van iedereen.
